Vertel je verhaal!

In deze rubriek geven wij mensen de ruimte om hun verhaal te vertellen over werken tijdens kanker
en wat het voor ze betekent.

Het verhaal van Rob Landstra


Mijn naam is Rob Landstra, ik ben 53 jaar. Dit voorjaar werd bij mij darmkanker vastgesteld. Vanwege vele uitzaaiingen in mijn lever, is dit niet meer te genezen. Deze diagnose zag ik helemaal niet aankomen. Ik voelde me weliswaar niet lekker, ging met buikklachten naar de huisarts, maar zeker niet heel ziek en was dus ook nog gewoon aan het werk. Ik doe de planning van en geef leiding aan de werkplaats van een steenhouwerij.

Dat genezing niet mogelijk was, betekende in mijn geval dat ik een palliatief behandeltraject in ging, met chemo- en doelgerichte therapie. Hoe dit uit zou gaan pakken, wist ik vooraf natuurlijk niet, maar wat voor mij wel vast stond was dat ik wilde blijven werken. Van het idee dat ik thuis op de bank zou moeten wachten op wat ging komen, werd ik pas echt ziek.

Helaas kwam er vlak voordat ik zou starten met chemotherapie een kink in de kabel en belandde ik met complicaties in het ziekenhuis. Na anderhalve week mocht ik naar huis en vlak daarna kon ik alsnog beginnen met chemotherapie.

Door de complicaties en de ziekenhuisopname was mijn conditie bij de start van de chemotherapie niet goed. Toch ben ik de dag na het eerste infuus weer aan het werk gegaan. Eerst voor een paar uurtjes en deels vanuit huis. Dit heb ik daarna geleidelijk opgebouwd in overleg met en met steun van mijn werkgever. Momenteel werk ik gemiddeld zo'n 32 uur per week, dit varieert gedurende de chemocyclus en afhankelijk van hoe ik mij voel.

Werk is voor mij heel belangrijk, omdat ik hier veel plezier en energie uit haal. Je zou het mijn hobby kunnen noemen. Het geeft mij ook afleiding, tijdens mijn werk ben ik niet met mijn ziekte bezig, en structuur. Ik kan het mij overigens ook goed voorstellen wanneer mensen in dezelfde gezondheidssituatie als ik andere keuzes maken, bijvoorbeeld als ze nog opgroeiende kinderen hebben. Maar onze kinderen zijn volwassen, mijn vrouw is ook aan het werk en ik zou dus niet weten wat ik de hele dag thuis zou moeten doen.

Dat het lukt om te werken komt door een aantal zaken. Allereerst heb ik het geluk dat de behandelingen tot nu toe goed aanslaan en de bijwerkingen erg meevallen. Daarnaast heb ik een werkgever en collega's die mij aan alle kanten steunen. Ik heb de vrijheid om zelf te bepalen wat ik aankan, ik heb dus zelf de regie. Wanneer ik mij niet fit voel en/of wanneer ik 's avonds nog plannen heb, kan ik eerder naar huis gaan bijvoorbeeld. Er wordt geen druk op mij uitgeoefend en ik denk dat dat heel belangrijk is om het werk zo vol te kunnen houden.

Wat ook erg helpt, is dat ik altijd openhartig ben over mijn ziekte. Vanaf het begin heb ik mijn werkgever en collega's, en trouwens ook de rest van mijn omgeving, verteld wat er aan de hand is. Hierdoor krijg je steun en begrip, is mijn ervaring.

Om zo fit mogelijk te blijven zit ik iedere dag twee keer een half uur op de fiets, van en naar het werk. Daarnaast voetbal ik twee keer in de week, op woensdag de training en op zaterdag speel of fluit ik een wedstrijd. Verder zorg ik ook voor voldoende rust en ontspanning en probeer ik zo gezond mogelijk te eten waarbij ik zorg dat ik genoeg eiwitten binnen krijg.

Vanuit het ziekenhuis is er weinig aandacht voor het onderwerp werk. Ook voor zaken die nodig zijn om te kunnen werken, zoals lichaamsbeweging en gezonde voeding, is erg weinig aandacht. Ik denk dat daar nog veel te winnen valt voor mensen met kanker. Zelf heb ik veel aan mijn vrouw, die master oncologiefysiotherapeut is, maar dit geldt natuurlijk niet voor iedereen. Daar heb ik mazzel mee. En soms ook pech trouwens, als ze me te veel op de huid zit ;-).